‘In Huishoudboekje van de verborgen dingen zet Maarten van der Graaff zijn missie voort als de alternatieve cartograaf van het hedendaagse Nederland. Deze keer onderneemt hij een ‘occulte wandeling’ door zowel zijn eigen gezin als door de staatshuishouding om de invloed in kaart te brengen die beleid en infrastructuur in de vorm van ruimtelijke ordening, industrie en artificiële intelligentie uitoefenen op onze subjectiviteit. Net als in eerder werk verweeft hij zo het intieme met het onpersoonlijke.’
‘Huishoudboekje van de verborgen dingen (bestaat er een prijs voor de mooiste titel van het jaar?) is een feest om te lezen.’
‘Zachte krachten, zoals schoonheid en ook tederheid, worden ingezet als verzet. Het verzet is niet alleen inhoudelijk, maar wordt ook weergegeven door de uiteenlopende vormen die de gedichten aannemen, als pogingen om buiten het normatieve te treden. […] Het huishoudboekje van de verborgen dingen fungeert niet alleen als verslag van wat misgaat, maar ook als geheimzinnige wandelkaart voor nieuwe verbindingen.’ ●●●●●
‘Urgente, meeslepende gedichten die zich vol fantasie afspelen in het Nederland van 2025. Over surveillance, politiek en kapitalisme — met in alle poëzie gelukkig ook nog een stuk zachtheid en hoop. Een prachtwerk in de taalgevoelige vrije dichtvorm die Van der Graaff zo meester is.’
‘Vol hypnotiserende herhalingen en beelden die steeds net dichtbij genoeg komen om je te fascineren, maar nooit dichtbij genoeg om ze helemaal te begrijpen.’
‘In Huishoudboekje van de verborgen dingen zet Van der Graaff het project voort dat hij in Nederland in stukken begon. De collagevorm van die laatste bundel is weer gestold in een soort stotterende occulte zang, opgeknipt in de fantastische gedichten van het Huishoudboekje. Alle taal van Nederland, van het gladde D66-suburbane tot de diepe historische misdaden, tot Tata Steel zelf zingen door Van der Graaff. Het domestieke en het wereldse besmetten elkaar en die wederzijdse ziekte heet poëzie.’
‘Door de bundel heen staat onderaan de pagina een gesprek met Tata Steel over verdriet en vervuiling. De teksten zijn afwisselend afkomstig van de dichter en van AI. Het levert een vervreemdende en poëtische samenzang op, maar ergens in deze ordening van de dichter krijgen de raadselachtige zinnen hun eigen betekenis. Van der Graaff betuigt zich een dichter door wie je je steeds opnieuw kunt laten verrassen.’